_{آدمک آخر دنياست بخنــــد
آدمک مرگ همين جاست بخنــد
دست خطــي که تو را عـاشق کرد
شوخي کاغــذي ماست بخنــد
آدمک خر نشــوي گريه کني
کل دنيا ســراب است بخنــد
آن خدايي که بزرگش خواندي
به خدا مثل تو تنهاست بخنـد}

آسمان صاف و آرام است
باد مي وزد، زمين هم در اين بين براي خود خلوتي پيدا كرده
به جز صداي باد صدايي نيست
هر چه نگاه ميكنم چيزي به جز بيابان نميبينم
انگار آن دورترها چيزيست
نگاهم را به آنجا دوختم، حيف جز چند درخت خشكيده هيچ نبود
نه از آواز پرندگان خبريست، نه از سرسبزي
زندگي انگار رنگ خود را باخته
حتي كلاغها هم قار قار نمي كنند
احساس دلتنگي به سراغم مي آيد
خودم را نمي بازم
شايد آن دور، دورها نشاني از زندگي باشد
به راه مي افتم
انگار آن طرف تر از بيابان چيزيست
دوباره به را افتادم
حس مي كنم هوا گرمتر شده
به راهم ادامه مي دهم
نزديك و نزديك تر شدم
حس آشنايي ست
باز هم نزديكتر شدم
پشت آن تپه انگار چيزيست
باورم نمي شد انگار خواب مي ديدم
درختي پر از سرسبزي !
به جز آن درخت هيچ بنود
به فكر فرو رفتم ...
اين همان چيزيست كه به آن مي گويند، اميد
در دل آن زمين مرده چنان ريشه دوانده بود كه به عمق وجود رسيده بود
آري شايد زماني دلتنگي و غصه تو را در بر گيرند
اما با اميد مي شود به سر سبزي رسيد

دو شیــــــدا

قصه می گوید برای بچه های خود عمو نوروز،

گفته بودم زندگی زیباست ،

گفته و ناگفته، ای بس نکته هاکاین جاست.

آسمان باز

آفتاب زر

باغ های گل

دشت های بی درو پیکر

آمدن، رفتن، دویدن

در غم انسان نشستن،

پابه پای شادمانی های مردم ، پای کوبیدن

کارکردن، کار کردن

آرمیدن.

آری ، آری ، زندگی زیباست

زندگی آتشگهی دیرنده پا برجاست

گر بیفروزیش ، رقص شعله اش در هر کران پیداست

ورنه خاموش است و خاموشی گناه ماست.

زندگانی شعله می خواهد ، صدا در داد عمو نوروز:

شعله ها را هیمه باید روشنی افروز .

خواب که میبینم

تا چشم کار میکند هستی

تا چشم باز می کنم رفتی

و این تکرار می شود

هر شب تا صبح که بیایی

و گلوی مضطربم ، مثل نان بی سفره خشک می شود

وقتی نیامده می روی.

نگاهی در چشم هایم جا مانده بود

و من ،

به دنبال صاحبش به هر کوچه سر زدم

سال ها بعد،

من بودم و نگاهی

که روی دستم مانده بود. . .